सारवलेल्या घरट्यास...

सारवलेल्या भिंतीवरुनी निघताना 
फिरवते हात एकदा 
गपगुमान सांभाळा 
आपल्या या धाकलीला. 
जाते मी, गाडग्यात आहे 
घास ठेवलेला.
निमूट रहा रक्षण कर तोवर
 धाकात ठेव त्यांना, येते लवकर
 येतील कोणी वास घेत मुलींच्या वाटा 
तेव्हा तर प्रतिकार कर, पकड त्याच्या जटा.
. . . . . 
 . . . . . .
   . . . . . . 
दमून भागून आले मी पण 
भाकरतुकड्यासाठी वणवण 
इवलासा तुकडा तुला 
बाकी संसाराला.
उद्याच्या लागते तयारीला, झोप तू निवांत 
दादला कोठे गेलाय ठाव नाय
                                           नको करु खंत.

वेदनांची शिदोरी

सहज तिच्या पदराला 
हात लागला माझा 
झटका बसला तसा 
हात खाली आला. 
असंख्य मुंग्या तिच्या पदराला 
कडकडून चावा घेतला माझा. 
वेदनांची शिदोरी 
तिच्या पदरातही !
अनुभवली 
भर रस्त्यात 
घामाच्या दरवळीने 
मस्तक भणभणले 
थांबव अती तुझी वणवण 
मन माझे चिंतारले 
चावणार्‍या धावणार्‍या 
लाल - काळ्या त्या 
त्यांनी विणलेला 
आयुष्याचा शेला  
शेला कसला, ती आहे 
वेदनांची जाळी 
अजुनही जपली आहे 
पुस्तकातील पिंपळपानासारखी. 

लुडो...

रबराची ती लाकडाची ती 

          सोंगटी खरी 

माझीच व्यथा ही 

          सांगते भली बुरी 

मी एक सोंगटी या घरात 

          ती एक सोंगटी त्या घरात 

कामाची यादी मनातल्या मनात 

          नाचत असतो माजघरात ||

टाकूनी मज नोकरीच्या घरात 

          म्हणे तुमची मजा ऑफ़िसात 

लवकर येताच पडते पाळणाघरात 

          बाब्याचा पापा घेउन येते दारात ||

तेव्हा तू असतोस थिएटरात 

          कारण तू तर नाही सोंगटीच्या खेळात 

फ़ासा तर फ़ासा टाकतोस तरी 

          खेळतोस मात्र चिटिंग भारी ||

समजून घे ना सोंगटीच्या मालका 

          शेवटच्या घरात माझाच दणका 

विजय माझा पचेल का? 

          आता तरी सोंगटीला जपशील का ? 

बापाचे नातं सांगणार्‍या पुरुषा...

बापाचे नातं सांगणार्‍या पुरुषा, 
तुझ्यातला कावा कळतो काहींना. 
वयातील दरी हाच मोठा धोका, 
बापाचं नातं लावून साधतोस मोका. 
पाठीवर ,खांद्यावर हात ठेवतोस पुन्हा, 
चाचपडत असतोस आतल्या खुणा. 
बापाने माझ्या मी वयात आल्यावर 
कधीच नाही हात ठेवला हातावर. 
बापाचं नातं सांगुन मिठी मारतोस कधी, 
तेव्हा,
 घाणेरड्या वासाची उलटी विरघळते तोंडामधी. 
मिचमिचत्या डोळ्याने कोपरा पकडून
 मुलींची लगबग पाहत, पाहत येतोस मागून. 
पुढे येताच, देतोस जोरकस धक्का 
म्हणतो वय झालं 
पण साधतोस मोका.

मी त्याची भाकर...

   तो फकस्त तोंडी लावणा 

       मी त्याची भाकर 

   सकाळ पासुन कामाची 

        वाहून जाते घागर 

   दादला माझा कुंकवाचा 

        आयाबायांसाठी मिरवायचा 

   गाठीच्या लुगड्याला घेउन 

        तो मात्र सुटायचा 

    भाकरीसाठी जुंधळं 

        जुंधळ्यासाठी हिरवं शेतं 

    शेताचा त्यो मालक 

        माझे घेतो दोन हात 

    माझ्य़ातला राग राग 

        दबत नसतो काही 

    शेतात हात घातला 

        मातीच वेदना साही 

    घरला याची भेंडोळी 

        पोरांच्या पुढ्यात 

    बुजगावणं तरी बरं 

        उपयोग त्याचा शेतात 

    काय सांगू तोंडी लावणा 

        मी त्याची भाकर 

    घरात आता काय नाय 

        आहे पोरांची पाखर.

बाई आहे बाईच राहीन...

बाई आहे बाईच राहीन
           पुढचा जन्म बाईचा लेईन.
समजून घेईन मनाची जागा, 
           संवादाचा जोडीन सांधा.
गुंतत जातो गुंत्यांचा पुंजका, 
            हातात घेऊन 
            एक एक करीत सोडवत नेईन.
इच्छांच्या पिशवीला 
            वेळीच शिवीन बंद, 
            नकोत आता मला नात्यात निर्बंध.
बाई आहे बाईच राहीन.
संकटाचे पैंजण पायात घालीन,
            नाद त्यांचा ऐकत 
            तळव्यावर नाचवीन.
 बाई आहे बाईच राहीन. 
अन्यायाच्या फुलांचा  
            डोक्यात वर्षाव -
            लिखा समजून चिरडून टाकीन. 
बाई आहे बाईच राहीन. 
ढालीत मी स्वतःला बघेन. 
            वेळ आली की ढालच होईन.
बाई आहे बाईच राहीन.

दादरा मी पुसता पुसता...

फराफरा बादली, पुढ्यात घेऊन,

जमीन पुसली वाकून, 

का करते मी ही कामं ?

शिकली नाही म्हनून.

लेक जिथे शिकते, 

त्याचा दादरा वाकुन पुसते.

वंगाळ नाही वाटत तिला - 

"ही माझी आई" सर्व्यांना सांगते.

 मलाच तवा भरुन येते, 

मग तिची मैतरीन होते,

दोन दादरे अधिक पुसते. 

येता जाता सर्वे देतात मला मान,

लेकीचा पैला नंबर ताठ माझी मान. 

हळूच तिच्या पायाखालची जमीन पुसते,

डोळ्यातलं पानी लपवत, 

कमरेत मी वाकत असते !